adscode

Boşa konuşmak!..

Peki konuştuğumuz konulara ne kadar hakimiz?

aguclu@milliyet.com.tr




Konuşmaya, hele ki akıl vermeye, ahkam kesmeye bayılıyoruz.

Peki konuştuğumuz konulara ne kadar hakimiz?

Yeterince bilgimiz var mı, gelişmelerden haberdar mıyız?

Neyi, nerede, nasıl konuşacağımızın idrakinde miyiz?

Ağzımızdan çıkan her kelimeyi bir akıl süzgecinden geçiriyor muyuz yoksa konuştuktan sonra mı düşünmeye başlıyoruz?

Empati yapıyor muyuz?

Başkalarından beklediğimiz toleransı, başkalarına gösteriyor muyuz?

‘Pot kırmanın, çam devirmenin, çevir kazı yanmasın’ın ne anlama geldiğini biliyor muyuz? Kelime seçerken herkese aynı özeni gösteriyor muyuz?

Her konunun olduğu gibi konuşmanın da bir usulü, adabı olduğunun farkında mıyız? Farkındaysak bunu bir yaşam biçimi haline getiriyor muyuz?

En önemlisi de konuşmak için mi konuşuyoruz yoksa konuşmamız gerektiği için mi konuşuyoruz.

Kimimiz “Söz gümüşse sükut altındır” diye susmayı, kimimiz de hiç durmadan konuşmayı tercih ediyor…

Çok konuşan bir milletiz.

Kişi başına düşen mobil telefon konuşma sürelerinde Avrupa’da da, dünya genelinde de herkese nal toplatıyoruz.

Televizyonlardaki tartışma programlarında saatlerce konuşup da hiçbir şey söylemeyenlerin sayısı o kadar fazla ki, aynı şeyleri dinlemekten bıkmadık.

Siyasetteki, kahvedeki, pazardaki, eğer hâlâ kaldıysa aile sohbetlerindeki konuşma konularına, konuşma sürelerine, konuşma kurallarına baktığınızda da değişen bir şey yok. Hemen herkes bağırarak konuşandan, kendisine söz hakkı verilmemesinden, konuşulanların incir çekirdeğini doldurmadığından, karşısındakilerin hiç bilmedikleri konularda ahkam kestiğinden ve en önemlisi de konuşana saygının olmadığından söz eder ama kendisi de aynı ritüelin dışına çıkmaz…

Konuşmak kadar, dinlenmek ve dinletmek de bir sanattır.

Konuşan biri olarak biz karşımızdakine ne kadar değer verirsek, karşımızdaki de bize o kadar değer verir.

Konuşmada ya da tartışmada karşılıklı saygı yoksa gerisi teferruattır.

Çok uzun yıllar üniversitelerde canlı olarak gerçekleştirdiğimiz Genç Bakış programındaki tek kural ‘saygı sınırlarının aşılmaması’ydı. Bu sayede en zor konular, en zor dönemlerde, en zor ortamlarda karşılıklı saygı çerçevesinde konuşulmuş ve çözüm önerileri tartışılmıştı… Söz konusu konuşma olduğunda, en önemli ayrıntılardan birisi de anlatabildiklerinizin karşı tarafın anladığı kadarıyla sınırlı olmasıdır!..

Genelde ağzımızın içinde fısıldar gibi ya da kelimelerin yarısını yutarak konuşuruz ve karşı tarafından bütün bunları anlamasını bekleriz ya da anladığını sanırız. Askerlikteki “emir tekrarı” sisteminin gerekçesi budur. Verilen her emir, alan tarafından tekrarlanır, doğru anlaşılıp, anlaşılmadığı anında kontrol edilir. Belli ki uzun deneyimler sonunda böylesi bir noktaya gelindi ve hâlâ da ısrarla devam ediliyor…

Kimimiz de sesimizi yükselttikçe daha güçlü bir mesaj vereceğimizi sanır ve bağırıp, çağırarak konuşmayı bir marifet sayar. Ağdalı dil kullananlar ve her üç kelimenin arasında bildiği yabancı dilleri serpiştirenler, aksanlı ve küfürlü konuşanlar giderek azalsa da hâlâ hemen her ortamda onlarla karşılaşmak mümkün.

YAZININ DEVAMI İÇİN TIKLAYIN

 


Emoji ile tepki ver!

Bu Yazıyı Paylaş :

    0 Yorum
  • Yorumu Gönder
  • Diğer Yorumlar (0)
runtobet runtobet giriş runtobet güncel runtobet runtobet güncel runtobet giriş tophillbet tophillbet güncel giriş tophillbet mobil güncel tophillbet tophillbet giriş tophillbet güncel myhitbet myhitbet güncel myhitbet giriş myhitbet myhitbet güncel myhitbet giriş yesmorebet yesmorebet güncel yesmorebet giriş