Eğitimin genelinde çok büyük sorunlarımız var. Devlet okullarında aradığını bulamayıp özele kaçanlar da bin pişman. Olanağı olan, burs bulan yurtdışına gidiyor. Peki ya gidemeyenler? Onlara ya yeni alternatifler yaratacağız ya da eğitimi rayına oturtacağız!..
Yakın çevresinde çocuğunu gönül rahatlığı ile gönderecek devlet okul bulan kendisini şanslı hissediyor, özel okul ücretlerinin ise yanına yaklaşmak mümkün değil.
Eskiden çalışan anne babalar çocuklarını rahatlıkla koleje gönderebiliyorlardı. Şimdi ise gönüllerinden geçen okulların önünden bile geçemiyorlar.
Bazı aileler de var ki yemeyip, içmeyip, giymeyip, tatile bile gitmeyip tüm birikimlerini ve kazandıklarını çocuklarının geleceği için harcıyorlar.
Peki yaptıkları onca fedakarlığa değiyor mu?
Ne siz sorun ne de ben anlatayım.
Anaokulundan itibaren gittikleri koleje harcadıkları para yetmezmiş gibi üniversiteye hazırlanırken bir de özel öğretmene, dershaneye para harcamak zorunda kalıyorlar, çok daha ayıbı ve “rezaleti” ise 90 üzeri ortalama ile mezun ettikleri öğrencilerini LGS’de düşük puan aldıklarında liseye kaydetmeyip kapının önüne bırakıyorlar. Sanki bu süreçte kendilerinin hiç kusuru yokmuş gibi.
Bu sınav saçmalığından, herkese dayatılmasından, yanlışlığından artık vaz geçmeliyiz. Eğitim sistemimize, çocuklarımıza, velilere, ülkemize yaşattığı travmalara şimdi değilse ne zaman dur diyeceğiz.
Her çocuğumuz çok önemli ve her çocuğumuzun başarılı olacağı bir alan varken onları değersizleştirmek niye?
Kime ne yararı var?
Ülkemize mi, çocuklara mı, geleceğe mi, velilere mi?
Kazananları ve kaybedenleri kim?
Ne olur bir kez daha düşünelim…
Bu gidişata neden mi dur demeliyiz?
İşte eğitimde geldiğimiz noktanın özeti:
“Bir rehber öğretmen olarak çocuğumun okulunda yapılan pedagojik olmayan uygulamalara dur diyemiyorum, önleyemiyorum.
Okulumuz 8. sınıf öğrencilerine LGS deneme sınavları yapıyor. Fakat sınava 20 gün kala çocukları ayrıştırıp 18 öğrenci dışındaki öğrencileri deneme sınavına almıyorlar. Çocuklarımıza başarısızlık duygusu yaşatıyor, sınav öncesinde morallerini bozuyorlar.
Bu akıl almaz uygulamaları okul sahiplerine yazmama rağmen sonucu maalesef değiştiremedim.
Çocuklarımıza yaşatılan bu değersizleştirmeyi engelleyebilmek için desteğinize ihtiyacımız var…”
Söz konusu okul zincirinin apartman dairesinde başlayan eğitim serüvenlerini ilk günden bugüne yakından izleyen birisi olarak şaşırmadım desem yalan olur. Hele ki eğitime canı gönülden inanan yönetim kadrosunun ve kurucu öğretmenimizin bu duruma seyirci kalması beni daha da üzdü.
Nereden nereye gelmişler…
Bir film şeridi gibi gözümün önünden geçen bu mücadelenin geldiği aşama bu olmamalıydı.
Onlar bile bu noktaya geldilerse gerisini siz düşünün diye üzülmenin ötesine geçemedim.
Eğitimi ciddiye almak ve iyileştirmek zorundayız. Veli ve öğrencileri eğitime bir küstürürsek, yeniden onları kazanmamız hiç kolay olmayacaktır. Kaybeden, herkesten çok ülkemiz olacaktır…
Eğitimin amacı sınav köleleri yetiştirmek, öğrencileri ayrıştırmak, onları değersizleştirmek değil, ilgi, yetenek ve hayalleri doğrultusunda, mutlu bireyler olarak gelişmelerinin sağlanmasıdır.
İstisnasız olarak her çocuğumuz da hem anayasal hem de vicdani olarak fazlasıyla bunu hak ediyor.
Mutlu ve güçlü bir gelecek için bunu onlara her türlü motivasyonu ve desteği sağlamak da sadece ebeveynlerinin değil, devletiyle milletiyle, kurumlarıyla hepimizin öncelikli asli görevidir!..
Bu o kadar zor mu, önemsiz mi, yanlış mı?..

