Devlet, iktidar, muhalefet ve ebeveynler mutsuz hem de çok mutsuzlar. Üzerlerinde inanılmaz bir işsizlik baskısı var. En acısı da bu konuda hiçbir çözüm üretemiyorlar. Peki bu daha nereye kadar devam edecek? Dershane, üniversite ve kurslar gibi oyalama merkezleri bile gizli işsizliği artık gizleyemiyor!
Bir yanda milyonlarca iş gücü fazlamız var. Öte yanda milyonlarca işsizimiz.
Nerede hata yaptığımız ise çok açık ama nedense iktidarıyla, muhalefetiyle bu konuya zerre kadar kafa yormuyoruz.
Günümüz meslekleri birer birer yok oluyor.
Yarın hata yaptığımızı anlayıp, tekrar o meslekleri canlandırmaya çalışsak bile öğretecek kimse kalmayacak.
Örneğin, tarım ve hayvancılık.
Kuraklık ve kıtlık çanlarının bangı bangır çaldığı bir ödenemde çiftçilik bitme noktasına geldi.
Çiftçilerin çoğu ekip biçtiğine, hayvan yetiştiricileri ise bu işi yaptıklarına bin pişman.
Doğan her çocuğu üniversite önüne yığıp, herkesi diploma sahibi yapacağız diye yola çıkarken bu ayrıntılar neden hiç düşünülmedi? Unutanlara, bu neden hiç hatırlatılmadı?..
Z kuşağı unutulmaya yüz tutan pek çok mesleğin ismini ilk defa duyuyor.
Önümüzdeki 15, 20 yıl içerisinde olanların çoğu da yok olup gidecek.
Peki eski unutulan meslekleri ve yenilerini çocuklarımıza kim, nerede, nasıl öğretecek?
Anayasamız, zengin, fakir, din, dil, bölge, kentli ya da köylü fark etmeksizin her çocuğumuza eşit eğitim hakkı sunulmasını, eşit olarak yararlanılmasını ve geleceğe en iyi şekilde hazırlanmalarını emrediyor.
Peki bu ne kadar gerçekleşiyor?
Çocuklarımızın ne kadar öğrenim gördüğü alanda iş bulabiliyor?
Eğitim programlarımız, okullarımız, üniversitelerimiz kendilerini geleceğe yeterince hazırlıyor mu?
Eğitimin en temel kuramlarından birisi de her çocuğun başarılı olabileceği bir alanın mutlaka olduğu yönündedir.
Yani ilgi, yetenek, beceri, donanım ve hayalleri dikkate alındığında her çocuk mutlaka bir alanda başarılı olabilir ve bunun yolu da tek tip, çoktan seçmeli testlerden değil, ilgi, alaka ve doğru yönlendirmeden geçiyor.
Peki bunu yapıyor muyuz?
Bu çerçeveden baktığımızda çocuklarımızı ne kadar tanıyoruz?
Onlara, kendilerini, yeteneklerini ve hayallerini daha iyi tanımaları ve keşfetmeleri konusunda hangi fırsatları sunuyoruz?
Sınav odaklı, at gözlüklü bir bakış nedeniyle çoktandır eğitimi ve eğitimin kazandırması gerektirdiği değerleri unuttuk.
Varsa yoksa sınavlar.
Peki geldiğimiz noktadan memnun olanımız var mı?
Kabahatliyi de hiç uzaklarda aramayalım.
Eğitimi ciddiye alıyor gibi yapıp detaylara inmeyen hepimizin bu çorbada tuzu var!
Her şeye rağmen zararın neresinden dönersek kardır.
Minik dokunuşlarla mucizeler yaratılabilir ama her şeyden önce “mış” gibi yapın olmaktan ve umut tacirliğinden vazgeçip cesur adımlar atmamız gerekiyor.
Bunların en başında vicdan muhasebesi geliyor.
Hata yaptığımızı kabullenmeden, sorunları saptamadan yani hastalığı teşhis etmeden tedavi mümkün olamayacağı için bu konuda istisnasız hepimizin kendimizle yüzleşmesi gerekiyor...
Kabahatli arayarak değil çözüm arayarak mutlu sona erişebiliriz!..

