Eğitim kurumlarını ve özellikle de üniversiteleri diğer kurumlarından ayıran en büyük farkındalık hayatımızı şekillendiriyor olmaları. Öğretim kurumları akıl, bilim ve yaşam atölyeleri, hocalarımız da yaşam mimarlarıdır.
Eğitim kurumlarımızı ve eğitim adına yaşananları hem ülke ham de dünya genelinde yarım asırdır çok yakından izleyen birisi olarak yazılacak, söylenecek çok söz var.
Bunların çoğunu da sizlerle zaten paylaşıyoruz.
Son üniversite ziyaretimizin izlenimlerini başta hastaneler olmak üzere Medipol kurumlarının dışarıya açılan penceresi ve özeliklere vitrini olan Necip Fazıl Ergüt kaleme almış.
Kurucuların, yöneticileri, rektörlerin, okul müdürlerinin gözden kaçırdığı yapıcı eleştirilerin önemini ve değeri daha çarpıcı anlatılamazdı.
Söz Fazıl’da:
Dün Medipol Üniversitemizde çok kıymetli bir misafirimiz vardı; Abbas Güçlü…
Kendisini yıllardır eğitim üzerine yazdığı yazılardan, yaptığı programlardan, sorduğu cesur sorulardan dolayı gıpta ile takip ediyorum.
Ama Abbas Ağabey’i sadece bir gazeteci olarak tarif etmek haksızlık olabilir!
Çünkü o, ömrünün önemli bir bölümünü eğitime adamış, Türkiye’nin ve dünyanın eğitim tecrübesini yerinde görmüş, farklı ülkelerdeki modelleri incelemiş, yıllar içinde büyük bir eğitim hafızası oluşturmuş bir değer. Tabiri caizse, eğitimi yalamış yutmuş biri…
Dün birlikte Medipol Üniversitemizin neredeyse bütün alanlarını gezdik. Öğrencilerimizin imkanlarını, eğitim ortamlarını, yapılanları ve yapılabilecekleri konuştuk.
Çok güzel şeyler söyledi.
Ama asıl kıymetli olan, eksik gördüklerini de hiç çekinmeden söylemesiydi.
Çünkü Abbas ağabeyin önemli bir özelliği var!
Fikrini saklamıyor.
Doğru bildiğini söylemekten çekinmiyor.
Ve bunu herhangi bir karşılık beklemeden yapıyor.
Eleştiriyor ama yıkmak için değil, daha iyisini yapmak için,
Tavsiyelerde bulunuyor ama dışarıdan ahkam keserek değil; yılların birikimini, gözlemini ve tecrübesini ortaya koyarak.
Dünkü sohbetimizde üzerinde durduğu konulardan biri özellikle zihnimde kaldı.
Başarılı, dereceye giren öğrenciler için yaptıklarımız kadar, dereceye giremeyen gençler için ne yaptığımızı da düşünmemiz gerektiğini söyledi.
Çok kıymetli bir bakış açısı!
Çünkü eğitim yalnızca en yüksek puanı alanları alkışlama işi değildir.
Eğitim; geride kalanı fark etmek, henüz kendi kabiliyetini keşfedememiş olanın elinden tutmak, bir sınav sonucunun insanın bütün hayatını ve değerini belirlemesine izin vermemektir.
Belki de gerçek eğitim başarısı, zaten koşabilenlerin ne kadar hızlı koştuğundan önce, yürümekte zorlananlara ne kadar yol arkadaşlığı yapabildiğimizle ölçülmelidir.
Abbas Ağabey’in yıllardır eğitim meselesine bakarken yaptığı da biraz budur.
Sorulmayanı sormak,
Görünmeyeni göstermek,
Alkışın yüksek olduğu yerde eksikleri hatırlatmak,
Herkes başarı hikayelerini konuşurken, sessiz kalan çocukların hikayesini de gündeme getirmek…
Onu tanımayanlar zaman zaman sert eleştirilerine bakıp farklı değerlendirmelerde bulunabilir.
Ama biraz yakından tanıyanlar bilir ki; o sert cümlelerin altında muhteşem bir gönül vardır.
Memleketin çocuklarının daha iyi eğitim almasını isteyen, gençlerin geleceğini önemseyen, yılların birikimini kendisine saklamayıp karşılıksız biçimde istifadeye sunan bir gönül…
Bence tecrübenin en güzel hali de budur.
Çok şey bilmek değil sadece, bildiğini paylaşmak.
Çok yer görmek değil,gördüklerinden memleket adına sonuçlar çıkarmak.
Eleştirmek değil yalnızca, eleştirirken çözüm de göstermek.
Ve bütün bunları bir makam, unvan ya da karşılık beklemeden yapabilmek!
Üniversiteler yalnızca gençlerin öğrendiği kurumlar değildir. Kendileri de öğrenmeye devam ettikleri müddetçe büyürler.
Bu yüzden bize sadece güzel sözler söyleyenlere değil, eksiklerimizi samimiyetle gösteren dostlara da ihtiyacımız var.
Abbas ağabeyin ziyareti bizim için tam da böyle bir buluşmaydı.
Gezdik, konuştuk,dinledik.
Eleştirilerini ve tavsiyelerini not ettik.
Ve bir kez daha gördüm ki insanın yıllarca biriktirdiği tecrübeyi başkalarının istifadesine sunması da başlı başına bir hizmettir.
