Okullar katliam ocağı değil ana kucağıydı. Öğrenciler eli kanlı katiler değil geleceğimizdi. Öğretmenler gözü dönmüşlerin hedef tahtası değil başımızın tacıydı. Arkadaşlar rasgele ateş edilen değil can yoldaşıydı. Biz bu noktaya nasıl geldik?
Ne olur bu sorunun cevabını hep birlikte düşünelim ve bu gidişata artık dur diyelim. Çocuklarımızı her türlü dış etkenlerden koruyalım.
Yaşananlardan etkilenmeyenimiz, yüreği sızlamayanımız var mı?
Kesinlikle yoktur!
O zaman kabahatli arama yerine hep birlikte çözüme odaklanalım ki beterin de beteriyle bir kez daha yüz yüze gelmeyelim.
Bu çocuklar bu noktaya nasıl geldi, silahları nasıl buldular ve olaylar bu noktaya gelinceye kadar göz yumanlar, duyarsız kalanlar ve en vahimi de destekleyenler oldu mu diye sorgulamaya başlayabiliriz.
Akran şiddetinin ciddiye alınmadığı takdirde bu noktaya geleceği, şiddet içerikli tv dizilerinin özendirici olduğu, cezaların caydırıcılığının kalmadığı , okullardaki rehberlik hizmetlerinin yetersizliği az mı dillendirildi?..
Sonuç?
Gelinen nokta ortada?
Eğitimden beklentilerimiz, çocuklarımızdan istediğimiz bu muydu?..
