Bu aralar kızlarla babalarının çektiği bir video akımı var. “10 yaşına kadar pizza yediysen bir adım öne atıl”, “10 yaşına kadar annen baban seni okuldan aldıysa... gibi sorularla devam eden bir silsile…
Hepsinde çocuklar bir adım öne atılıyor.
Video, çocukların adım atmadığı, babaların bir adım öne geldiği bir soruyla bitiyor:
“10 yaşına kadar eve destek olmak için çalıştın mı?”
Çok duygusal bir paylaşım.
İlk başlarda ben de bu videolara hüngür hüngür ağlıyordum; ama işin bir de öteki boyutu var.
Bir de o açıdan bakalım.
Bakalım kim daha çok çekmiş; babalar mı, kızları mı?
2,5 yaşında her sabah ana kucağından alınıp kreşe götürüldün mü?
2,5 yaşında kreşin bahçesinde “Annemi, babamı bir daha göremeyeceğim.” diye endişelenerek akşama kadar gözyaşı döktün mü?
Daha okula başlamadan okuma yazma öğrenmeye çalıştın mı?
Daha ilkokuldayken ileride okuyacağın okulların stresini yaşadın mı?
Liseye giriş sınavlarında nefes almadan çalıştın mı?
Ders saatinde, akşamları, hafta sonları demeden sürekli test çözdün mü?
“Sınavı kazanamazsam ne olacak?” diye belki de ömür boyu seninle yaşayacak psikolojik sorunlar yaşadın mı?
CV’ni doldurmak için daha lisenin başında uğraşmaya başladın mı?
Her bir sorunun yanıtını verirken kızım bir adım öne atıldı durdu.
Ben bir adım öteye bile geçemedim.
İşte bir hüzün arıyorsanız yüzünüzü çocuklarınıza dönün.
Bu kez onların ayaklarına kapanıp siz ağlayın.
Hem de hüngür hüngür.
