adscode

Şu anki aklım ve görgümle liseye başlasaydım!

Bugünkü aklım ve görgümle lisenin başına dönseydim eminim çok farklı şeyler yapardım. Söyleyeceklerim bir liselinin bile hayatına dokunursa kendimi mutlu hissederim.

cemozel2021@gmail.com




Liseyi 1993-1995 yılları arasında, kredili sistem döneminde iki buçuk yılda bitirdim. Ara vermeden üniversiteye başladım. Ardından yüksek lisans ve tabii ki hayat okulu... EYT'yi de altı ayla kaçırmasaydım şimdi emekliydim bile!

Bugünkü aklım ve görgümle lisenin başına dönseydim eminim çok farklı şeyler yapardım. Söyleyeceklerim bir liselinin bile hayatına dokunursa kendimi mutlu hissederim.

Öncelikle zamanımı çok daha iyi planlardım. Derslerime, ödevlerime, araştırmalarıma, kitap okumaya ve dinlenmeye ayıracağım vakitleri daha iyi düzenlerdim. Dersi derste öğrenmeyi, eve gelip tekrar etmeyi alışkanlık haline getirirdim. Hiç yapmadığım bir şeyin hakkını vermeyi de çok isterdim: Ders sırasında anlamadığım bir şeyi, mahalle baskısı misali sınıf baskısı hissetmeksizin öğretmene rahatlıkla sorardım.

En ufak bir hastalıkta okula gitmemeyi tercih etmek yerine, “Acaba bugün ne öğreneceğim?” bilinciyle hareket ederdim.

Pek çoğumuzun bir türlü baş edemediği bir yabancı dil öğrenmeyi, fırsat varken lisede hallederdim. Sonrasında da unutmamak için sürekli pratik yapardım. Daha az dizi ve film izler, yaşıma uygun kitaplar okuyarak kendimi geliştirirdim. Bilim ve teknoloji alanında neler olup bittiğini takip etmek için güncel dergilere abone olurdum.

Evime yakın bir halk kütüphanesine üye olur, babamın vergileriyle parasını çoktan ödediği bu kütüphanelerdeki kitaplardan olabildiğince yararlanırdım. İleride hangi mesleği yapmak istediğime dair araştırmaları da son sınıfa bırakmazdım.

Bir de şu meşhur soruyu kendime daha az sorardım: “Bu ders ileride benim ne işime yarayacak?”

Meğer okulda öğrendiğimiz her şey, ileride işimize yarayabilecek bilgi parçacıklarıymış. Üstelik insan, bir bilginin kıymetini her zaman öğrendiği anda anlayamıyormuş.

Örneğin, lisede pek de sevmediğim biyoloji derslerine bugün yeniden dönüyorum. Tarih derslerinin bitmesi için dakikaları sayarken şimdi elimden tarih kitapları düşmüyor. Demek ki mesele yalnızca dersin kendisi değilmiş; bazen insanın yaşı, merakı ve hayata bakışı da değişiyormuş.

Coğrafyayı pek sevmeyenler bile bugün navigasyon uygulamaları sayesinde bir yerden başka bir yere rahatça gidebiliyor. Haritalar, konum bilgileri ve coğrafi bilgi sistemleri hayatımızın ayrılmaz bir parçası hâline geldi.

Pek çoğumuzun kabusu olan matematik de yetişkinlikte yeniden keşfettiğimiz alanlardan biri. Alışverişte, bütçe yaparken, yatırım kararları alırken sayılarla haşır neşir oluyoruz. Bir zamanlar sınavdan geçmek için uğraştığımız matematiğin günlük hayatımızdaki yerini daha iyi anlıyoruz.

Fizik dersleri de ayrı bir meseleydi. “Sizin fiziğe kim giriyor?” geyikleriyle biraz olsun katlanılır hale gelse de çoğumuz için tam bir kabustu. Oysa bugün bilimsel gelişmeleri takip ediyor, neredeyse her yıl Nobel Fizik Ödülü'nü kimin kazanacağını merak ediyoruz. Hatta, “Acaba bir gün bizim ülkemizden de biri bu ödülü alır mı?” diye aklımızdan geçiriyoruz.

Edebiyat derslerinde bir kitabın iki üç sayfalık bölümünü okuyup arkasından gelen soruları çözerdik. Bazen de konuyu anlamak için yardımcı kitaplara başvururduk. Şimdilerde ise biner sayfalık romanları bir haftada bitirdiğimiz oluyor. Sınavda karşımıza çıkınca okumaya üşendiğimiz yazarları, bugün kendi isteğimizle arayıp buluyoruz.

Beden derslerini de pek ciddiye aldığımız söylenemez. Oysa şimdi spor salonlarında saatlerimizi kendi isteğimizle geçiriyor, yürüyüşler yapıyor, sağlıklı kalabilmek için çabalıyoruz. Bir zamanlar ders programında olmasından şikâyet ettiğimiz beden eğitiminin kıymetini yıllar sonra anlıyoruz.

Resim derslerinde boya kalemleri ve resim kâğıtları için yapılan masrafları gereksiz bulduğumuz zamanlar da oldu. Bugün ise yaratıcılığımızı geliştirmek, biraz olsun gündelik hayatın telaşından uzaklaşmak için yeniden resme yönelenler var. Meğer o dersler yalnızca önümüze konulan kâğıdı boyamaktan ibaret değilmiş.

Müzik deseniz, o da ayrı bir muamma! Lisede önemsemediğimiz müzik dersleri için bugün bir müzik aleti çalmayı öğrenmek uğruna dünyanın parasını verebiliyoruz. Dinlediğimiz güzel bir müziği daha iyi anlamak, bir enstrümanın nasıl çalındığını öğrenmek istiyoruz. Bir zamanlar ders saatinin bitmesini beklerken bugün kendi isteğimizle müzik kurslarının kapısını çalıyoruz.

Bütün bunları düşününce liseye bugünkü aklımla başlasaydım neleri farklı yapacağımı daha iyi anlıyorum. Elbette geçmişe dönüp aynı yılları yeniden yaşama şansımız yok; ama bugün, dün ihmal ettiğimiz pek çok şeyi telafi etme imkanımız var.

Liseli gençlere bir tavsiyem varsa o da şu: Her dersi sevmek, her konuyu ilgi çekici bulmak zorunda değilsiniz; fakat bir konuyu bugün sıkıcı bulmanız, onun hayatınızın ilerleyen yıllarında ilginizi çekmeyeceği anlamına gelmiyor. Öğrenmeye kapılarınızı kapatmayın. Merak edin, araştırın, okuyun ve kendinize yatırım yapın.

Çünkü okulda öğrenmek istemediğimiz bazı şeyleri hayat bize yıllar sonra yeniden öğretiyor. Üstelik bu kez sınav kâğıdının başında değil, hayatın tam ortasında oluyoruz.

Keşke bunu lisede öğrenmiş olsaydım, dememek için bugünden başlayın!


Emoji ile tepki ver!

Bu Yazıyı Paylaş :

    0 Yorum
  • Yorumu Gönder
  • Diğer Yorumlar (0)
runtobet runtobet giriş runtobet güncel runtobet runtobet güncel runtobet giriş tophillbet tophillbet güncel giriş tophillbet mobil güncel tophillbet tophillbet giriş tophillbet güncel myhitbet myhitbet güncel myhitbet giriş myhitbet myhitbet güncel myhitbet giriş yesmorebet yesmorebet güncel yesmorebet giriş