Sınavlar… Ülkemizin değişmeyen gerçeği. Her yıl milyonlarca öğrencinin stresine, gözyaşına, hayal kırıklığına ya da sevincine dönüşen uzun ve yorucu bir süreç…
Peki, bu kaygıyı sadece öğrenciler mi yaşıyor?
Ya aileler?..
Sınavlar; maddi ve manevi yönüyle büyük bir yük. Oysa öğrenciler düzenli çalışsa, sorumluluklarını yerine getirse, herkes ilgi ve yeteneklerine göre yönlendirilse ve toplum bunu doğal bir süreç olarak kabul etse; belki de sınavlar hayatın olağan akışının bir parçası olacak. Belki ne çocuklar ne de aileler bu kadar yıpranacak…
Sınavların görünmeyen kahramanları çok… Öğretmenler, okullar, kurslar, etüt merkezleri… Liste uzayıp gider. Ama bir gerçek var ki çoğu zaman en ağır yükü “sınav anneleri” taşıyor.
Anneler çok gergin, çok yorgun, çok kaygılı…
Nadiren babalar bu sürecin merkezinde yer alırken, çoğu zaman çocukların takibini anneler üstleniyor. Sınav süreci; plan yapmaktan kahvaltı hazırlamaya, ders programından çözülecek soru sayısına, yapılmayan ödevden yenilen zılgıta kadar annelerin omuzlarına yükleniyor.
Anneler bazen çocuğunu okula yetiştiren bir servis şoförü, bazen onu derse uçurmaya çalışan bir süper pilot, bazen de başında bekleyen bir etüt öğretmeni oluyor.
Üstelik görevleri bununla da bitmiyor…
“Zihni açılsın” diye özel yemekler hazırlanıyor, vitaminler takip ediliyor, sessiz ortamlar oluşturuluyor. Çocuğun hiçbir konforu eksik kalmasın diye anneler kendilerini unutuyor.
Bugün yaklaşık iki milyon dört yüz bin üniversite adayı ve bir milyondan fazla LGS öğrencisi var. Elbette herkes aynı kaygıyı yaşamıyor. Ancak düşündüğümüzde, en az bir buçuk milyon annenin çocuğuyla birlikte aynı sınav stresini yaşadığını söylemek mümkün.
“Ya konular yetişmezse?”
“Fizikte eksik kaldı…”
“Sözcükte anlamda kelime dağarcığı yetersiz…”
“Biyolojide sistemler tekrar edilmeli…”
“Matematikte yine soru kaçırdı…”
“Ya kazanamazsa?..”
Bir de bitmeyen kıyaslar…
“Komşunun çocuğu bugün on saat çalışmış.”
“Günde üç yüz soru yetmez, herkes beş yüz çözüyor.”
“Kalk çocuğum, soru çöz!”
“Az kaldı!”
“Hadi… Hadi… Hadi!..”
Anneler çok yorgun…
Gençler ise öyle hassas bir ruh hâlinde ki “Canım…” deseniz, “Canın çıksın!” diye anlayabiliyorlar. Bu süreçte anneler adeta bir hedef tahtasına, bir boks torbasına dönüşüyor.Çocuklar bütün acısını , yorgunluğunu anneden çıkarıyor.
Çocuğunu rahatlatmaya çalışan, onun için en uygun çalışma ortamını hazırlayan, düzeni bozulmasın diye çırpınan annelerin sınavı çoktan başlamış durumda.
Tam da Nazan Bekiroğlu’nun şu cümlesindeki gibi:
“Bugün içimde dağlar kadar ağlamak var.”
Migreni artanlar, fibromiyalji ağrıları dayanılmaz hâle gelenler, mide bulantısıyla mücadele edenler…
Anneler… Yoruldunuz.
Emek verdiniz.
Elinizden geleni yaptınız.
Çok mu bunaldınız?
Bir göl kenarına gidin…
Deniz yoksa bir ağacın altına…
Hiçbiri yoksa bir çocuk parkına oturun.
Ağlamak mı istiyorsunuz? Ağlayın…
Derdinizi kurda, kuşa, böceğe anlatın; insana değil.
İçinizi boşaltın, sonra güzelce dua edin.
Unutmayın:
“Ne gam bâki ne dem bâki…”
Bu günler geçecek. Belki birkaç ay sonra bugün yaşadığınız telaşa dönüp gülümseyeceksiniz.
Ve unutmayın; bu süreci yaşayan annelerin çocukları başarısız çocuklar değil. Türkiye derecesine oynayan da yoruyor, çalışmak istemeyen de… Ergenliğin tam ortasında olan da ayrı yoruyor.
Kısacası, yorulmayan anne yok gibi…
Az kaldı anneler…
Biraz daha sıkın dişinizi…
Hep beraber geçecek bu günler…
Son söz babalara:
Annelerin yanında olun. Bu yükü onların omuzlarına bırakmayın. Çünkü o çocuklar sadece annelerin değil, sizin de evlatlarınız. Başarıyı da kaygıyı da yükü de birlikte paylaşın
