adscode

Teklif var, ısrar çok!

Hayır demeyi bilmediğimiz gibi diyenlere de anlayışımız yok. Genlerimize işlemiş sanki, “kabulümüz” müthiş.

byomerorhan@gmail.com




Kapımız ve soframız hep açık. Yediden yetmişe ağırlamayı pek seviyor, yemeyeni zorla yediriyor, içmeyeni zorla içiriyoruz.

O kadar ki, rahmetli babam, arkadaşları ile sohbet esnasında, sağlıkla ilgili sıkıntılarını dile getirene, cebinde taşıdığı değişik birkaç haptan gözüne kestirdiğini ikram ederdi. İster inanın ister inanmayın ama ilacı alıp içenler de olurdu.

Babam çok muhterem bir insandı ve herkes tarafından çok sevilirdi. “Servetim, arkadaşlarım ve dostlarımdır.” derdi. Gerçi bu ilaç ikramı ile bilmeden de olsa “servetini” hep riske atmıştı ama Allah’tan kimseye bir şey olmadı.

Kime kızmalı bilmem ki, ilacı şeker niyetine ikram eden babama mı, yoksa reddetmeyip alana mı?

Millet olarak çoğu zaman nereye kadar gideceğimizi, ne yapacağımızı, nasıl yapacağımızı ve nerede duracağımızı bilemiyoruz.

Trafikte canavar olup, komşumuza bile selam vermiyor, yüksek sesle sohbet ederek, olur olmadık yerde de telefonla konuşuyoruz. Sabah evden çıkarken nezaketimizi evde bırakıyor gibi bir hâlimiz var ama tekliflere hayır diyemiyoruz.

Bu algı, dünyanın her tarafında aynı olmadığı gibi çoğu medeni ülkede kişisel tercihlere saygı duyulur ve elbette saygı da beklenir. Bu ülkelerde çoğu zaman nazik bir teklifi de anlamsız bir ısrarı da görmek pek mümkün değildir. Onlar, bizim ısrarımızı anlayamadığı gibi biz de onların bu yaklaşımını son derece soğuk ve yetersiz bulduk. Oysa hayır diyebilmek de bir kültür meselesiydi ama bunu bir türlü anlayamadık.

Akdeniz sıcaklığı ile Anadolu insanının o misafirperverliği birleşince ortaya muazzam bir kültür çıkmıştır. Buna kimsenin itirazı olmadığı gibi bununla övünmemizde de bir sakınca görmüyorum. Ancak “Almazsan ya da vermezsen darılırım.” neyin nesidir, işte bunu hiç anlamıyorum.

Ayrıca sık sık kullandığı bir atasözünün tersini yapan başka bir millet de yoktur. Her ne kadar “Teklif var, ısrar yok.” desek de teklif de ederiz, ısrar da…

Sanırım ısrarımızın sonuna eklediğimiz “Ölümü öp!” diye bir deyim de yine başka bir kültürde yoktur.

Aslına bakacak olursanız ne aşırı ısrara gerek vardır ne de “ölü öpmeye”. Medeni olmak için çok fazla şeye ihtiyaç yok sadece biraz saygı yeterli.

Tercihlere, hakka, hukuka, insana, inanca, doğaya, yaşlıya, anneye, babaya, emeğe, düşünceye saygı…

Öğrenmemiz ve değiştirmemiz gereken çok alışkanlığımız var ama öncelikle, yeri geldiğinde hayır diyebilmeyi ve başkasına da saygı duymayı acilen halletmemiz gerekiyor.

Teşbihte hata olmazmış, derler. Ayı yavrusunu “severken” öldürürmüş!

Maazallah… Abartmamak lazım.
 

Emoji ile tepki ver!

Bu Yazıyı Paylaş :

    0 Yorum
  • Yorumu Gönder
  • Diğer Yorumlar (0)